همين نكته اشاره مىفرمايد : مَثَل نبوت مانند خانه‌اى است در حال بنا كه از آن جز نهادن يك آجر باقى نمانده و من همان آجر آخرى هستم . بدين جهت حضرت محمد صلى الله عليه و آله خاتم النبيين است ؛ چه اين كه به وسيلهء او نبوت به كمال نهايى خود رسيد . و علت غايى هم - همان طورى كه گفته‌اند - در انديشهء اوّل و در وجود آخر است‌و فرمودهء پيامبر صلى الله عليه و آله كه : كنتُ نبيّاً و آدمُ بَيْنَ الماءِ و الطِّين ؛ من پيامبر بودم وقتى كه آدم در بين آب و گل بود ؛ نيز اشاره به مطالب گذشته است كه در تقدير الهى ، او قبل از تمام شدن خلقت آدم عليه السلام پيامبر بود ؛ زيرا خلقت آدم به وقوع نپيوست مگر اين كه به تدريج از ذريه او صاف شده و به كمال صافى برسد . بدين سان روح قدسى محمدى صلى الله عليه و آله پديد گشت . « 1 » انتخاب و برگزيدگى و حتى اسم رسول گرامى صلى الله عليه و آله قبل از آن‌كه به صورت مادى درآيد ، در زمان قبل از بعثت نبود بلكه داستان بالاتر از اين خيال‌هاست كه مسئله به آسانى در مدت محدودى درست شده باشد بلكه هنگامى اين منصب آسمانى ، به ذات مقدس نبوى عطا شد كه همهء موجودات در بستر غيب مستور بودند . بودم آن روز من از طايفهء دردكشان * كه نه از تاك نشان بود نه از تاك‌نشان بعثت پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله رويداد بىسابقه‌اى نيست ؛ امتداد همان رشتهء

--> ( 1 ) . علم اليقين ، ص 105 . .